Brecht Arnaert

Monetaire dictatuur

by Brecht Arnaert on 14 januari 2019

In januari 1999 werd de derde fase van de Economische en Monetaire Unie officieel gestart, wat maakt dat de euro vandaag twintig jaar oud is. Het monetair beleid van de 11 oorspronkelijke lidstaten werd vanaf dan door de ECB bepaald. Drie jaar later, in januari 2002, werden dan cash euro’s ingevoerd, waarmee dit nieuw monetair project ook meteen tastbaar werd voor de bevolking.

Mijn oordeel over de euro is ronduit negatief, en dit om meerdere redenen. Zo is het een feit – géén mening – dat sinds de euro alles duurder is geworden. Van de omzetting van de nationale munt – BEF in België en NLG in Nederland – werd handig gebruik gemaakt om in één keer ook een devaluatie door te voeren, wat maakt dat de koopkracht per euro institutioneel werd afgezwakt. Handig voor overheden die zwaar in de schulden zaten, want zo leenden ze goedkoper.

Lees hier verder
Brecht ArnaertMonetaire dictatuur

De salami-crash

by Brecht Arnaert on 24 december 2018

Afgelopen woensdag zat iedereen op de tip van zijn stoel in afwachting van wat Jay Powell zou aankondigen in verband met de rentestand. Die is weer 25 basispunten hoger gegaan tot een maximum van 2,5 % en de reactie van de aandelenmarkten was meteen voelbaar: de Dow dipte onder het belangrijke steunniveau van 23500. Op die manier werd weer een plakje van deze salami-crash afgesneden. Een crash in slow motion, om verschillende redenen.

Ten eerste zijn er de margin calls. Als brave Europese belegger denk je er niet in de eerste plaats aan om aandelen te kopen met schuld. In de VS is dat anders. Daar is het heel gewoon om aandelen op margin te kopen. Het onderpand? Aandelen. Je koopt bijvoorbeeld 100 stuks Apple aan 200 dollar en op basis van die waarde van 20 000 USD kun je dan bijvoorbeeld 18 000 USD lenen (men past altijd een discount toe). En wat doe je dan met dat geld? Tja. Meer aandelen Apple kopen natuurlijk.

Lees hier verder
Brecht ArnaertDe salami-crash

De Centrale Bank is van iedereen

by Brecht Arnaert on 17 december 2018

In 1976 toonde Nobelprijswinnaar Friedrich von Hayek op overtuigende wijze aan dat Centrale Banken eigenlijk geen enkele reden van bestaan hebben. Net zoals we geen Centrale Bakkerij nodig hebben om brood te produceren, net zo min hebben we een Centrale Bank nodig om de samenleving van geld te voorzien. Als er één ding is dat de vrije markt zéker kan, dan is het het produceren van geld.

In zo’n wereld leven we echter niet. Vandaag de dag bestaat er een monopolie op de geldproductie: in ruil voor de zekerheid dat de Centrale Bank alle schuld opkoopt die de overheid uitgeeft (in Europa gaat dat met een tussenstap via het commercieel circuit, in de States gebeurt het rechtstreeks) krijgen de eigenaars van die bank het privilege om als énigen het basisgeld te mogen produceren. Alle andere banken mogen op basis van dat eerste geld zélf ook fiduciair geld maken, maar de basishoeveelheid is en blijft een zaak van Centrale Banken.

Lees hier verder
Brecht ArnaertDe Centrale Bank is van iedereen

Nog geen Golden Cross

by Brecht Arnaert on 22 oktober 2018

De laatste rechte lijn richting een forse correctie, zoniet crash

Vorige week woensdag was het dan zo ver: de Dow tuimelde richting zijn tweehonderddaags gemiddelde. Mijn team en ik zaten deze evolutie met argusogen te bekijken, want zou de dag daarna dit niveau niet meer houden, dan zou het al voor de vierde keer doorbroken zijn sinds de correcties begin dit jaar begonnen. En ja hoor: de dag erna was het zover: 200 DMA eraan!

Dit betekent, kort gezegd, dat dit steunniveau geen sikkepit meer waard is, en de koers van de Dow nu los in de lucht hangt. Onwillekeurig moest ik denken aan de zondagmorgen als kind, toen mijn broer en ik naar de Roadrunner keken, u weet wel, die grappige cartoon waar een coyote een snel lopende vogel probeert te pakken, maar altijd wel ergens uit een bocht vliegt en dan boven een ravijn komt te hangen, alvorens hij onvermijdelijk in de diepte stort. Bovenaan het ravijn staat dan de roadrunner met de ijverige commentaar: “Meep meep.”

Lees hier verder
Brecht ArnaertNog geen Golden Cross

De crisis is tien jaar oud?

by Brecht Arnaert on 27 september 2018

Mijn allereerste investering op de beurs, ooit, was in een aandeel dat CF Industries heet. Het bedrijf produceerde toen vooral … mest. Of “fertilizer”, zoals dat met een mooi eufimisme heet. Ik was toen 27, er was wat geld vrijgekomen in de familie, en ik besloot om dat niet zomaar te investeren, maar mijn huiswerk grondig te maken. Ik bestudeerde het aandeel een half jaar, checkte de orderboeken, vorderingen op het bedrijf, winstmarges, alles.

Finaal kocht ik mijn eerste pakketje aandelen aan 153 USD. Ik zal dat cijfer nooit vergeten, want iets meer dan een maand later noteerden mijn aandelen nog 53 USD. Het verschil? De crash van Lehman Brothers. De waarde van mijn investering was letterlijk door drie gegaan. Het is het grootste verlies dat ik ooit leed, maar tegelijk is het eigenlijk het béste wat mij ooit overkomen is. Mocht ik toen die klap niet gekregen hebben, dan zou ik niet staan waar ik nu sta: in het midden van een netwerk aan risico-averse investeerders die toevallig een blad hebben waarin ze ervaringen delen: MACRO Trends.

Lees hier verder
Brecht ArnaertDe crisis is tien jaar oud?

Het ruikt naar crisis

by Brecht Arnaert on 18 augustus 2018

De hele heisa rond de Turkse lira verwondert mij een beetje. Alsof het afwaarderen van die munt een plots iets is. Al tien jaar zakt de munt in waarde, en dan vooral omdat Erdogan het monetair beleid gebruikt om allerlei prestigeprojecten te financieren, zoals een presidentieel paleis met duizend kamers. I kid you not. Die man is niet enkel megalomaan. Hij is ronduit gevaarlijk.

De trap die Trump Turkije gaf, namelijk, kan maar moeilijk als de echte oorzaak van de problemen gezien worden. Trump weet gewoon goed waar en wanneer hij moet trappen. Het ware probleem ligt hem wel degelijk in het binnenland: een inflatie van 14% per jaar komt niet zomaar uit de lucht vallen. Erdogan had al veel macht, maar sinds hij in de laatste verkiezingen letterlijk dictatoriale machten bekwam, bepaalt hij nu ook eigenhandig de rente.

Lees hier verder
Brecht ArnaertHet ruikt naar crisis

Monetaire magie

by Brecht Arnaert on 9 juli 2018

In een vrije samenleving zijn banken afhankelijk van hun klanten. In deze samenleving is het omgekeerd. De reden is zeer eenvoudig: de grondstof die banken nodig hebben om geld te kunnen produceren moet niet meer worden opgehaald in de vrije markt, maar wordt via de centrale bank aangeleverd door de staat. Die grondstof, namelijk, zijn terugbetalings-beloften, groot en klein.

Laten we een simpel voorbeeld nemen. Bakker Ivan wil een nieuwe oven, en die kost 100.000 EUR. In een vrije samenleving moet hij daarvoor waarschijnlijk niet eens lenen, omdat zijn winstmarges niet worden afgeroomd door de legale diefstal die we belastingen noemen, maar dat laten we even buiten beschouwing. Het punt is dat hij, om die oven te financieren, over de mogelijkheid beschikt om een IOU – een “I owe you”, een schuldbekentenis – uit te schrijven, en die aan gelijk wie kan verkopen die er 100.000 EUR voor wil neertellen.

Lees hier verder
Brecht ArnaertMonetaire magie

Breid uw goudvoorraad uit

by Brecht Arnaert on 17 juni 2018

De Fed heeft dus de rente verhoogd. Nogmaals. Volgens de traditionele goldbug-theorie is dat slecht voor goud, omdat dat zou betekenen dat de economie weer sterk genoeg is om hogere rentes aan te kunnen, en de vlucht naar goud, precies uit angst voor een inéénstortende economie, dus niet meer zo logisch is. Maar laat ons niet vergeten dat theorie slechts theorie is.

In 1970, bijvoorbeeld, stond de rente op om en bij de 4%. De goudprijs was toen iets van een 40 dollar per ounce. Toen Paul Volcker aankwam, in januari 1979, zwierde hij de maand daarop de rente naar maar liefst 22%, wat de Savings&Loan-crisis tot gevolg had. Goud stond toen 850 dollar, en hoewel je zou kunnen stellen dat zo’n crisisgevoel de vraag naar het gele goedje toch zou doen moeten stijgen, viel de prijs toen toch tot minder dan de helft terug.

Lees hier verder
Brecht ArnaertBreid uw goudvoorraad uit

Geen poespas

by Brecht Arnaert on 3 juni 2018

Macrotrends zijn trends die andere trends bepalen. Dat wil zeggen dat ze niet alleen winst opleveren voor één bedrijf, of in één sector, maar over meerdere bedrijven en ja zelfs meerdere sectoren heen. Wie kan ontkennen, bijvoorbeeld, dat de computer en daarna het internet de hele wereld veranderd heeft, zo diep zelfs, dat u dit edito op een scherm leest dat niet eens een paar centimeter dik meer is?

Dat zijn dus macrotrends. Maar die vinden is niet gemakkelijk. In de vijf jaar dat ik redacteur ben van dit blad, heb ik er nog maar drie gevonden. De eerste is een “specialty chemical”, die staal sterker, lichter en minder corrosief maakt. Beeld u de impact daarvan in op de sector van het transport, de bouw, en tal van andere sectoren: lichtere wagens die minder brandstof vereisen, bruggen die niet meer moeten geschilderd worden en dus minder toxisch zijn, en nog zoveel meer.

Lees hier verder
Brecht ArnaertGeen poespas

Neen aan de oorlog met Iran

by Brecht Arnaert on 21 mei 2018

In 1935 gaf Generaal-Majoor Smedley Butler een speech met als titel “War is a Racket”. Hij maakte er een klein boekje van met slechts vijf hoofdstukken: 1) Oorlog is oplichterij 2) Wie verdient eraan? 3) Wie betaalt voor oorlog? 4) Hoe deze oplichterij te stoppen en 5) Weg met oorlog! Mocht ik meer tijd hebben, dan zou ik het vertalen, maar in de tussentijd kan ik u wel de belangrijkste antwoorden op die vragen meegeven.

Waarom is oorlog oplichterij? Omdat het nooit gaat waarover men zegt dat het gaat. Het gaat niet over waarden zoals Verlichting, of democratie, of, godbetert, de lamlendige fictie die we mensenrechten noemen. Vandaag wil het Westen oorlog met Iran, op basis van allerlei onbewezen voorwendsels, maar geen haan die kraait naar het feit dat Trump te Riyadh een surrealistisch zwaardendansje uitvoert met één van de meest onmenselijke regimes ter wereld. Finaal is het business, en wel een heel cynische. Consistentie: nul.

Lees hier verder
Brecht ArnaertNeen aan de oorlog met Iran