Columns & Artikelen

Het definitieve eindspel

by Robert Broncel on 01/02/2022

De meest opvallende elementen van het definitieve eindspel inzake het huidige mondiale monetaire systeem betreffen onverkort het openzetten van de digitale geldpers vanaf 2009 gevolgd door de in 2011 gestarte edelmetaalmanipulaties. Hiermee werd domweg één der belangrijkste beleidsonderdelen van de Federal Reserve overboord gezet. Immers, de Fed in de hoedanigheid van centrale bank diende in de eerste plaats op de koopkrachtpariteit te blijven letten, volkomen in strijd met de verwatering/verval ervan en heeft daarmee haar hand overspeeld!

Minstens even opvallend was dat er nadien nauwelijks kritiek op deze gang van zaken naar buiten kwam. De inzet van de geldpers volgde op de financiële crash in 2008/9, juist omdat de Fed de derivaten crash (mortgage- backed securities) niet had zien aankomen(?). Daarop diende de gehele bankwereld met biljoenen van de ondergang te worden gered. Die biljoenen waren uiteraard niet voorhanden maar moesten out-of-thin-air en within a split second digitaal worden bijgedrukt, waarmee het proces van ultieme schuldstapeling zonder weerga in de hoogste versnelling werd gebracht.

Zolang de inflatie niet opdook, bleef hoorbaar verzet tegen deze handelwijze uit en zelfs onder de huidige omstandigheden (inclusief inflatie) blijft het binnen het Congres maar ook vanuit het buitenland verrassend stil. Waarschijnlijk uit angst voor verstoring van de sociale rust en orde, waarmee de volksvertegenwoordigers hun opdracht domweg verzaakten. Immers, het gaat hier om “van staatswege systematische uitholling van ons aller koopkracht”!

Voorts was men vanuit de financiële wereld juist te veel gefocust op eigen winstbejag, waaraan de onttakeling van het monetaire systeem ondergeschikt bleek! Daarentegen werd de laatste jaren vanuit internationale centrale bank kringen stevig ingezet op een ‘reset’ gegeven de grootschalige goudaankopen. Zij gelden bijgevolg als‘partners in crime’!

De remedie

Volgens de World Gold Council hebben de centrale banken sinds de geldmarktverruiming vanaf 2009 voor een slordige 4.500 ton goud bijeen weten te sprokkelen, resulterend in een totaal bezit van ruwweg 36.000 ton(?). Waarom? Het edelmetaal heeft in ruim 5.000 jaar als enig onvervalst universeel transactie- en handelsmiddel nooit haar koopkracht verloren! Vandaar nogmaals de legendarische uitspraak van Aristoteles een slordige 2000 jaar geleden: ‘he who owns the gold, rules the world’.

Een kunstmatig opgelegd relatief lage goudprijs biedt de mogelijkheid om goud vooralsnog tegen een bodemprijs te kunnen inkopen. Waarom is dat belangrijk? Dit blijkt onderdeel te zijn van het perspectief van een nieuw op goud gebaseerd monetair systeem, waarmee de ontkoppeling in 1971 (als tijdelijk bedoeld!) ongedaan kan worden gemaakt en daarmee een einde aan de economische scheefgroei alsmede de immer toenemende sociale ongelijkheid.

Vooral sinds de crash in 2008/9 hebben zowel aandelen als vastgoed in een nooit eerder vertoonde lange streep naar boven ongehoorde hoogtes bereikt, terwijl “wonderwel” het edelmetaal middels talrijke manipulaties op de COMEX futures beurs moest achterblijven. Alle technische analyses ten spijt waren deze prijsmanipulaties aan de orde van nagenoeg elke dag. Tegelijkertijd mocht ook het vertrouwen in de dollar binnen het systeem middels verruiming van de geldmarkt niet (te veel) schade worden berokkend. Echter, de beoogde doelstelling van een nieuwe goudstandaard kwam nooit naar buiten maar zal nu als last resort voortvloeiend uit de verdere ontwikkelingen worden afgedwongen!

Klaus Schwab’s gedachtegang

Derhalve diende dit op volle kracht draaiende manipulatie scenario voor het wereldforum gehandhaafd te blijven behalve voor Klaus Schwab, initiator van het Wereld Economic Forum, die een jaar geleden met de ongerijmde uitspraak kwam dat we allen “tegen 2030 arm maar gelukkig zouden zijn”! Wellicht verwees hij naar de woorden van ene Lenin: “geef me vier jaar om de kinderen mee te geven het zaad dat ik heb gezaaid een eeuwig leven te schenken”. Per slot stond hem na tsaar Nicolaas II te hebben afgeschoten, geen ander perspectief voor ogen dan alle (privé)bezit inclusief de productiemiddelen te naasten teneinde hieruit de staatsfinanciën van de door hem gestichte Sovjet-Unie te kunnen financieren. Kennelijk in Klaus Schwab’s optiek zouden we straks een dergelijk onrealistisch scenario tegemoet kunnen zien?

Het andere scenario

In een recent onderzoeksrapport van Myrmikan’s Capital onder de titel ‘the Bubble is Bursting and Gold is Strong’ staat eveneens onomwonden omschreven dat vanuit de ontstane gigantische bubbels als gevolg van de voortdurende verruimingen van de geldhoeveelheid de Fed niets anders te doen stond dan de uitstaande schulden middels inflatie te laten verdampen. Dat kan alleen met voldoende goud als “stootkussen”. Daaronder ressorteerde ook het Central Bank Incentive Program (CBIP) dat buitenlandse centrale banken (CB) en overheden faciliteerde om middels aanzienlijke discounts in edelmetaal futures contracten te kunnen handelen. De partij die hiermee het beste heeft geboerd moet de CME group als “uitbater” van de COMEX zijn geweest.

Onduidelijk is vooralsnog in welke mate de CB’s thans met hun goudvoorraadvorming zijn gevorderd om voldoende protectie tegen een crash opgebouwd te hebben. In gedachten nemend dat naarmate de inflatie aanhoudt c.q. versterkt, de goudprijs als koopkrachtpariteit navenant hoger zal uitvallen.

E.e.a. werd bevestigd door de economen Paul Brodsky, Lee Quaintance en Peter Miller, die hierop eveneens anticiperen teneinde de inmiddels gigantisch opgebouwde papierschulden weer een draaglijke aanzien of basis te kunnen bieden.

De hamvraag is natuurlijk in hoeverre de Amerikaanse goudvoorraad sinds de geauditeerde hoeveelheid van 8133 ton in 1953 is gestegen of misschien zelfs is gedaald. Hierover zijn ondanks alle swaps en gold loans nooit nadere mededelingen naar buiten gebracht!

Wel bekend is dat de contante waarde van de Amerikaanse schuld op dit moment niet minder dan $86 biljoen bedraagt. Op basis van de expansie van het huidige balanstotaal afgezet tegen de destijds (1914 – 1933) gehanteerde dekking ad 54% zou hieruit volgens hen thans een goudprijs van ca. $18.150 ressorteren.

Gerespecteerde economen als Carmen Reinhart en Kenneth Rogoff lieten in 2010 al weten ‘that a government debt/GDP rate of over 90% becomes exceedingly difficult for a nation to grow its way out of its debt burden’. Dus de V.S. met de dollar als draagmunt bij een ratio van ca. 125% staat aan het hoofd van de inleiding tot een onomkeerbare destabilisatie van het huidige mondiale monetaire systeem. Om die reden kan de Fed als lichtzinnig hoofdschuldige van de implosie van dit systeem worden aangemerkt. Die implosie nadert vooral nu inflatie de kop heeft opgestoken en niet meer middels renteverhogingen kan worden bedwongen. Immers, dit zou de economische groei ernstig in de weg gaan staan. Het behoeft geen betoog dat naarmate de inflatie aanhoudt en/of stijgt, de druk op het systeem verder toeneemt!

Andere complicerende factoren

Reeds genoemd was de doorlopende stijging van de staatsschuld als gevolg van toenemende staatsuitgaven en/of lagere belastingopbrengsten, als gevolg van Covid maatregelen en andere staatsuitgaven die het economisch beeld vertroebelen. Maar zelfs in het gunstige geval dat deze maatregelen komen te vervallen, zal de staatssteun vanwege de schuld niettemin afgebouwd dienen te worden om het schuldopbouw proces niet nog meer tractie mee te geven.

Eventuele renteverhogingen, waarop thans wordt gehint – Bank of America verwacht zelfs 9 opeenvolgende verhogingen van 1/4 % per kwartaal gedurende de e.v. 9 kwartalen – zouden niet alleen de Amerikaanse economie gevoelig treffen maar uiteraard ook de rest van de wereld. Niet voor niets deed de Chinese president Xi vorige week een dringend beroep op “het gezonde verstand” in Washington om de rente beslist niet te verhogen. Want ook China blijkt kennelijk in steeds zwaarder weer te verkeren.

Complicatie daarbij is dat de lange rente al enige tijd een stijgende tendens vertoont, waarbij de reële rente (rente minus inflatie) steeds verder oploopt. Neem thans als voorbeeld de 10-jarige Treasury Bond met een yield (opbrengst) van 1,78%. Afgezet tegen een inflatie van 7% resulteert dat in een negatief rendement van 5,22% en dat stramien zal toch beslist doorbroken dienen te worden door de rente te verhogen. Gebeurt dat niet dan is de enige uitweg inflatie, vergezeld van een reeds gespannen arbeidsmarkt die om hogere lonen vraagt. Termen als stagflatie en hyperinflatie worden intussen in het financiële verkeer steeds vaker gebezigd. De Fed verkeert bijgevolg in een steeds hachelijker positie om het beleid te draaien middels renteverhogingen inclusief afbouw van schuldopkoop. Alleen in dat geval zou “de appetit” voor Treasuries nog gestimuleerd kunnen worden. Meer dan ooit zullen alle ogen op Washington gericht blijven!

Ondanks het yield curve control “ regime” (door Jerome Powell tijdens zijn laatste persconferentie op 26 jan. j.l. overigens ontkend), heeft de Fed sinds medio ’21 de stijging niet permanent onder controle weten te houden. Een stijgende rente bedreigt uiteraard alle schuldennaties, w.o. de ontwikkelingslanden met aanzienlijke (goedkope) dollarleningen niet in de laatste plaats.

Ook in Frankfurt, het kloppende financiële hart van Europa, verkeert de ECB in nog zwaarder weer want haar beleid is vooral afgestemd om de Zuid-Europese landen middels de opkoop van staatsleningen en superlage rentes in leven te houden. Met als resultante dat deze schuld met een balanstotaal ad 81% van het eurozone BBP tegen een balanstotaal in de V.S. van 37% schril afsteekt. De ECB kan niet anders dan het huidige schuldopkoop programma voortzetten zonder de rente ook maar een snars te kunnen verhogen. Japan en het V.K. verkeren met de ogen dicht in soortgelijke “territoria”.

Tenslotte

Dan is er nog het vermaledijde derivatenprobleem, de aanjager van de financiële crash in 2008/9. De Office of Financial Research (OFR), het federale agentschap dat na deze crash in 2010 werd ingesteld, rapporteerde recentelijk opnieuw een innige verwevenheid tussen de grote systeembanken waar het gaat om de onderlinge afwikkeling van hun repoleningen, waarbij vooral opnieuw Citygroup, JP Morgan Chase, Bank of America, Wells Fargo en Goldman Sachs ten nauwste betrokken zijn.

Het zgn. counterparty risk duikt steeds weer op en speelt een meer dan dominante rol. Het gaat dan in het bijzonder om derivative bets with wobbly foreign investment banks, waarbij bovendien opnieuw één van ’s werelds grootste verzekeraars in casu AIG is betrokken. Er werd terecht gememoreerd dat hierin een bijzonder hoog moral hazard schuilt.

Onderzoekers Andrew Ellul en Dasol Kim brachten in hun rapport met als titel “Counterparty Choice, Bank Interconnectedness and System Risk” hun conclusies al in juli vorig jaar uit, terwijl dit verslag ogenschijnlijk pas op 25 januari j.l. door insiders Pam en Russ Martens via hun nieuwskanaal “Wall Street on Parade” naar buiten werd (kon worden) gebracht. M.a.w. de Fed heeft zich hiermee opnieuw fors hors concours geplaatst zoals ook in 2008! Hierbij zij opgemerkt dat de namen van de betrokken banken handelend binnen deze duistere marktpraktijken in dit bewuste onderzoeksrapport opvallend genoeg buiten beeld bleven.

Juist opmerkelijk was dat Pam en Russ nu schreven dat ‘it didn’t take research geniuses to quickly figure out who among the megabanks on Wall Street are dangerously interconnected – either to each other or to similar risky counterparties’, getuige hun tastbare bewijs dat als grootste tijdbom (2019) onder het huidige monetaire systeem mag worden aangeduid:

MS = Morgan Stanley, C = Citigroup, SST = State Street Corp.,
JPM = JP Morgan Chase, BAC = Bank of America, GS = Goldman Sachs,
WFC = Welsh Fargo, samen goed voor een belang van ca. $22 biljoen

 

Noot: JP Morgan Chase, Citygroup en Goldman Sachs zijn de eigenaars van de New York Fed – de regionale Fed tak die een belangrijke rol speelde in de uiterst discutabele bailouts in 2008 en ook in de repo afwikkeling in 2019. Deze tak met haar ongelimiteerde print capaciteit wordt wel beschouwd als “de weldoener” van de New Yorkse (lees: beurs) economie!

In Bijbelse termen gesproken, moeten we misschien “de centrale banken c.s. maar vergeven, want ze wisten in feite niet wat ze deden”.

Robert Broncel Copyright, 31 januari 2022 www.robertbroncel.com

NB. deze column wordt ook verzonden aan DNB president Klaas Knot en aan ECB president Christine Lagarde (van beiden reeds in een eerder stadium een waarderende reactie ontvangen!)

Voor de veiligste wijze van fysiek liquide edelmetaalbezit, zonder noemenswaardige transactiekosten en zonder opslagkosten(!), zie de Strategische Modelportefeuille anno 2022.

Edelmetaal-info: deze column maakt deel uit van een serie ‘Specials’ die Robert uitbrengt.

Edelmetaal kopen? Zie deze ‘etalage

 

Disclaimer bij columns artikelen, vraaggesprekken en advertorials op Edelmetaal-Info.nl: auteur(s) schrijft op eigen verantwoordelijkheid. De mening van de auteur(s) hoeft niet over een te komen met de mening van andere auteurs of de redactie van Edelmetaal-Info. De auteur kan posities of belangen hebben in genoemde zaken.

De informatie op deze website is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen, maar als startpunt voor je eigen onderzoek.

Zie verder de algemene disclaimer van Edelmetaal-Info

Robert BroncelHet definitieve eindspel